woensdag 18 maart 2015

Naar Het Laathof

Het zesde leerjaar ging op bosklas. Van 9 tot en met 13 maart waren ze in Het Laathof in Hingene.
Heel de week was een fantastische ervaring maar toch waren er een paar favoriete dagen.
Daarover vertellen ze hier.

Maandag 9 maart. Eindelijk is het zover. Na maanden van voorbereiding zijn we klaar om te vertrekken. Het leer- en spelmateriaal is al in Het Laathof. De helmen en fluojasjes liggen klaar. Alle kinderen gaan mee. Dat geeft ons een heel goed gevoel.
Als om kwart voor negen de extra fietsbegeleiding, de politie en de bezemwagen aankomen wordt het heel spannend. Nog wat foto’s maken en weg zijn we.
Er zijn wegenwerken dus moeten we een omweg fietsen maar alles verloopt zonder problemen. Vlugger dan we denken, rijden we over de kasseien van de Notelaerendreef, over het brugje en het bos door. Daar is Het Laathof. Nu nog stil en rustig maar straks vol leven. Na zoveel keren is het een beetje thuiskomen. Het licht, het geluid, de geur… even genieten we er van. Dan wordt het startsein gegeven.
(juf Hilde)

Dinsdag 10 maart was een topdag in Het Laathof. Die dag begon om 7.00 u met een vrolijk muziekje We gingen dan al gipssporen afdrukken. Eerst moesten we een duidelijk spoor zoeken en vervolgens moesten we er gips in gieten.
Na het ontbijt brachten we een bezoek aan het kasteel d’Ursel. Ik was echt onder de indruk hoe groot het daar allemaal was.
‘s Middags gingen we vogels spotten met meester Danny en leerden we bij meester Paul over de windbloeiers.
Tijdens de laddercompetitie leefden we ons eens goed uit door met zoveel mogelijk kinderen een spel te spelen. De winnaars waren Dilara, Kato en Hanne.
Toen kwam juf Sarah voor de quiz. Sommige vragen waren niet zo simpel maar het was wel supertof.
(Senne en Hanne)

Woensdag 11 maart
Mijn wekker staat ingesteld op 7 uur. Deze ochtend hebben een aantal kinderen geen wekker nodig om op te staan. Nog voor dag en dauw staan er een pak jongens op de gang luid Kylian te feliciteren met zijn verjaardag. Ze maken zoveel kabaal dat al de andere kinderen op de gang er dreigen van wakker te worden. Met slaapogen en een paar zwalpende gebaren gebied ik iedereen terug naar de kamer te gaan en het nog stil te houden. Als de jongelingen deze week goed willen doorkomen, moeten ze voldoende rusten en lang genoeg slapen. Anders houden ze het niet vol. Maar daar hebben elf-, twaalfjarigen niet altijd oren naar. Wat sakkerend besluit ik maar niet meer opnieuw in bed te kruipen en me meteen maar te douchen. Dit is niet de manier van opstaan waar ik van hou.
Van deze woensdag onthoud ik in de voormiddag vooral het gesprek dat onze moslimkinderen hadden met mevrouw Tas, de Laathofverantwoordelijke. Hoe zij aan de zesdeklassers uitlegde dat ze het vlees in het Laathof écht mogen vertrouwen. Dat ze al jaren in het Laathof rekening houden met eetgewoontes van iedereen die het Laathof bezoekt. Het is een gesprek over respect hebben voor ieders cultuur. Als de kinderen beloven de koks in het Laathof voortaan te vertrouwen en op die manier ook respect te hebben voor hun werk, doet me dat heel goed.
Als de dag wat mistig begon (letterlijk en figuurlijk), breekt de zon door. Na allerlei opdrachten aan de Notelaer fietsen we in de namiddag naar Wintam, naar de Zeesluis, naar het noordelijk eiland, en zetten we als kers op de taart in een veerboot de Rupel over (en weer). ’s Avonds wint mijn ploeg de bosstratego. Dat doet me plezier. (De maandag verloor mijn ploeg het bosspel.)
Als alle ‘kindjes’ in bed liggen, en slapen, zitten juf Hilde en ik met kleine oogjes en een kop thee naar een computerscherm te staren om de website van de dag in orde te brengen.
‘Ik hoop dat ze morgen slapen tot 7.30 uur,’ zeg ik. ‘Dat hoop ik ook,’ zegt ze.
En zo geschiedde.
(meester Paul)

Donderdag 12 maart: de zon verlicht de kamer, we horen klassieke muziek op de gang… tijd om op te staan!
Na het douchen en het ontbijt splitsten we ons op in twee groepen voor de leeractiviteit: ‘Iedereen kunstenaar’. We schilderden en filmden met het domein d’Ursel als inspiratiebron.
Na  het middageten vertrokken we met heel de klas naar het museum ‘De Zilverreiger’. Daar vertelde de gids over dieren in het Scheldelandschap en over hoe de mensen er vroeger leefden. Ik vond het zeer interessant, vooral het stukje over de klompen.
In een oude klas, die nu een café is naast het museum, speelden we spelletjes die ze vroeger ook al hadden. Dat was supertof.
Op de terugweg fietsten we langs de prachtige Schelde. Met zijn mooie natuur en stilte was het zalig om erlangs te fietsen.
Na het avondmaal werd Het Laathof omgetoverd tot een casino en partyzaal. We speelden om zoveel mogelijk geld te verdienen. Daar mochten we dan allerlei dingen mee kopen bij juf Jolien en juf Ruth.
(Astrid, Eline, Margaux, Elisandra, Asma)

Vrijdag 13 maart was onze laatste dag in Het Laathof. Na het ontbijt hadden we tijd om onze valies te maken. Bij mij kon alles er netjes in. Daar was ik fier op. Het was mooi weer dus konden we de koffers buiten tegen de muur zetten. Juf Kim kwam ze later ophalen.
Ondertussen was meester Dries gearriveerd. Nu begonnen de spelletjes: honkbal, een vlaggenspel, touwtrekken en een denkspel. Onze groep won de eerste twee maar de schat werd door de andere ploeg gevonden. In de schat zaten koekjes omdat meester Dries jarig was. Gelukkig waren ze voor iedereen!
De hele klas fietste zonder ongelukken terug van Hingene naar de O-L-V-P. Toen we aankwamen stonden er al ouders te wachten.
Het Laathof was een geslaagde week. Ik zou het graag nog eens doen maar ik ben toch blij dat ik nu weer thuis ben.
 (Vic en Kristof)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten